15-10-17
15-10-17
A.J. • 17 okt 2017

Ode aan...woede

gedichtenreeks

Dichter A.J. brengt in deze gedichtenreeks telkens een ode aan een feministisch onderwerp vanuit eigen perspectief. In deze eerste editie een ode aan...woede.

Woede die voortkomt uit de baarmoeders van achtergestelde generaties
wiens kinderen de littekens dragen van hun koloniale pijn en eeuwige migrantenstatus
opdat hun littekens veranderen in stemmen die niet meer slikken, stilzwijgen, invechten
of noodgedwongen hun eigen cultuur verlaten in het teken van Nederlandse assimilatie

Echter wiens tranen de brandstof voeden om voor zichzelf te vechten en ruimte te creëren
voor andere perspectieven die meer zijn dan alleen een diversiteitsplaatje
maar een democratie vormen die zich representatief mag noemen van groepen
die bestempeld worden als ‘politiek correct’ in plaats van menswaardig

Ode aan woede die niet alleen wordt gedragen door hen die racisme ervaren
wanneer haatberichten verschijnen op hun knipperende telefoonschermen
maar de meerderheid niets doet dan alleen staren naar mensen
die collectief de straten op lijken te gaan om hun witte superioriteit te beamen
zonder dat wij het systeem bevragen waaruit deze neonazi’s hun racisme opmaken

Woede die intersectionele wereldbeelden doet broeden
waarbinnen ongelijkheden naar elkaar groeien tot één geallieerde woede
zodat minderheden solidair naast én door elkaar kunnen bewegen
en een activistisch geluid produceren waarbij de ene niet kan groeien
als de ander niet het daglicht kan voelen

Opdat we ons pas echt kosmopoliet kunnen noemen
als onze woede zich buiten onze grenzen durft te wagen
en resoneert met de Hirak-beweging in de Marokkaanse rif
naar de Rohingya-Moslims die uit Myanmar worden verdreven
tot de vluchtelingen in Libië wiens rechten nauwelijks meer behoren
tot die van een menselijk leven

Woede die inclusiviteit, emancipatie en diversiteit als een werkwoord ziet
die niet van elkaar wil afpakken, maar juist meer aan elkaar wil geven
tot polariserende belevingswerelden diep met elkaar zijn verweven
maar woede alleen kan verbinden als we ook onze fouten durven toe te geven
opdat men pas dan daadwerkelijk naar gelijkheid kan streven

©Illustratie van Mary Janssen: www.maryjanssen.nl

 

Uw reactie

Uw reactie