Princess Sophia Duleep Singh selling Sufragette subscriptions in 1913
Princess Sophia Duleep Singh selling Sufragette subscriptions in 1913
Eva M. Verbeek (hoofdredacteur)

Uitgelicht: Vrouwenkiesrecht als wit fenomeen?

Het is dit jaar precies een eeuw geleden dat het vrouwenkiesrecht in Groot-Brittannië werd doorgevoerd. De Britse suffragettes hebben hun naam te danken aan de WSPU (Women’s Social and Political Union) die berucht was om haar protestacties. Emmeline Pankhurst leidde de organisatie en werd in 1999 door Time uitgeroepen tot één van de meest invloedrijke personen van de eeuw.

Maar weinig mensen noemen vandaag de dag de Brits-Indiase Sophia Duleep Singh. Historica Sumita Mukherjee vertelt op Al Jazeera dat Indiase vrouwen in Groot-Brittanië wel waren betrokken bij de vrouwenbeweging, maar dat ze geen stem kregen. Voor Sophia Duleep Singh was dat anders. Als dochter van een verbannen Indiase prins en peetkind van Queen Victoria, was ze rijk en genoot ze ook in GrootBrittanië als aristocrate veel privileges. Vanwege haar koninklijke achtergrond werd ze goed behandeld door politie en andere autoriteiten. Sumita Mukherjee voegt zelfs toe: “Haar klasse en rijkdom overtroffen bijna haar eniciteit”. In tegenstelling tot andere Indiase vrouwen in de vrouwenbeweging in Engeland, had Sophia Duleep Singh daadwerkelijk een stem. In 1909 werd ze lid van WSPU en werd ze een beruchte ‘belasting weigeraar’; een belangrijke strategie van de suffragettes om hun eisen af te dwingen.

In publieke discussies over burgerschap werd de vrouw van kleur en haar recht om deel te nemen in de maatschappij, geen onderwerp van gesprek. In ieder geval niet in wit Engeland. Het probleem van etniciteit in koloniaal Engeland, was dat er werd gestreden voor een inbreng in een imperiale regering. In plaats van aandacht vragen voor een stem voor de Indiase vrouw, ging de discussie vooral over wat de witte vrouw kon bijdragen aan het Britse rijk, waardoor de vrouwenbeweging zich veelal richtte op de zeggenschap over de levens van Indiase vrouwen. Witte actievoerders, bedwelmd door de magie van de grote overzeese kolonie, gebruikten de Indiase vrouw als argument voor stemrecht: als je als witte vrouw kon heersen over de zwarte vrouw, kon je ook het stemrecht worden toevertrouwd.

Maar in India bestond er in die tijd wel degelijk een feministische beweging door Indiase vrouwen. De antikoloniale strijd was daar volop aan de gang en volgens Sumita Mukherjee werd er in de antikoloniale beweging, naast de nationale protesten voor een onafhankelijk India, ook aandacht besteed aan vrouwenrechten. Vanaf 1917 was het kiesrecht voor vrouwen onderdeel van hun antikoloniale protest omdat ze het structureel oneens waren met het feit dat Indiase vrouwen werden uitgesloten van enige inspraak, terwijl Indiase mannen wel, al dan niet minimale, inspraak hadden in koloniaal India. Sarojini Naidu bijvoorbeeld, een beroemde Indiase dichter, activiste en politieke bondgenoot van Mahatma Ghandi, pleitte voor vrouwenrechten en was actief in de antikoloniale strijd. Ze stond aan de voorhoede van de vrouwenrechtenbeweging in India en ontmoette politici om te pleiten voor vrouwenkiesrecht.  Haar nalatenschap naast dat van andere Indiase vrouwen, aldus Sumita Mukherjee, is een belangrijk tegengeluid voor het waanidee dat de strijd om vrouwenkiesrecht een wit en westers fenomeen zou zijn.

Géén vrijblijvende keuze

Géén vrijblijvende keuze

Géén vrijblijvende keuze

'Zorg altijd dat je financieel onafhankelijk bent!’ Dit is een van de eerste levenslessen die ik van mijn moeder kreeg. ‘Wat je ook doet met je leven, zorg dat je je eigen geld verdient. Dan heeft niemand iets over je te zeggen.’ • Verder
Jennie Barbier
Jennie Barbier  •  28 nov 2013
The witch is dead!

The witch is dead!

The witch is dead!

De dood en de begrafenis van Margaret Thatcher maakten veel heftige gevoelens en oud zeer los in de Engelse maatschappij. Ding dong, the witch is dead! was een veelgehoorde uitspraak na haar dood. Thatcher werd vereenzelvigd met het kwaad en gemakshalve verantwoordelijk gehouden voor al het slechte in de Britse samenleving. Christina Lammer houdt een feministische verdediging voor Margaret Thatcher en laat zien dat heksenjachten ook in Engeland nog niet afgelopen zijn. • Verder
Sayyida Zaynab (vervolg)

Sayyida Zaynab (vervolg)

Sayyida Zaynab (vervolg)

In haar vorige artikel dook Jennifer van Werkhoven voor ons in de geschiedenis en schetste een historisch beeld van de islamitische figuur Zayyida Zaynab. Nu schrijft ze over deze tijd en hoe Zaynab dient als rolmodel voor sjiitische moslima's in Damascus en Beiroet. • Verder
Jennifer van Werkhoven  •  10 jan 2013
Een verwoest landschap

Een verwoest landschap

Een verwoest landschap

Het wordt bij veel recensies terloops opgemerkt: in de nieuwe verfilming van Wuthering Heights wordt Heathcliff gespeeld door een donkere acteur. En ach, misschien maakt het weinig uit, maar toch. Wie iemand met een bruine huidskleur plaatst in een noordelijk Engels landschap van de 18e eeuw waar iedereen blank en Christelijk is, weet dat huidskleur niet slechts een kleur is, maar ook dat het ons iets verteld over afkomst, koloniaal verleden en slavernij. Niet dat dat allemaal in deze verfilming zit, maar het speelt wel mee en daarmee is deze Wuthering Heights een gedurfde verfiming. • Verder
Niels Vonberg  •  14 apr 2012
A Herstory

A Herstory

A Herstory

In 2004 vond een aantal vrouwenorganisaties uit verschillende Europese landen elkaar in het besef van de noodzaak voor een nieuwe Europese feministische agenda. Onder leiding van Aletta - destijds nog het IIAV - werd het European Feminist Forum gestart. Van 2006 tot 2008 vond op de daarvoor gemaakte website een intensieve uitwisseling van ideeën plaats. Deze week publiceert Aletta de neerslag daarvan in een boek met als titel “A Herstory (2004-2008)”. • Verder
Janiek Kistemaker  •  13 dec 2009

Uw reactie

Uw reactie