Stel je eens voor: je bent net moeder geworden van een prachtig kindje. Trots op jouw creatie. Je wilt voor altijd voor je kindje zorgen. Je ervaart hoe oneindige liefde voor iemand voelt. Je hoopt en wenst dat je kindje een mooie toekomst heeft. Je kindje ligt in je armen en je staart haar aan. Alleen… om je heen vallen bommen. Het geluid is oorverdovend en bij elke knal schrik je even erg. Of je voor je kindje kunt zorgen, is nog maar de vraag. Je ervaart niet alleen heel veel liefde, maar ook heel veel angst. De toekomst voor jullie beiden is onzeker. Dit is geen fictief verhaal van een film, verzonnen door schrijvers aan een ovale tafel. Dit was de realiteit van Waad Al-Kateab en haar dochtertje Sama. Dit is de realiteit van heel veel moeders. 

Wie mag verhalen vertellen en wie niet? Wie heeft een stem en wie niet? Welk perspectief wordt als ‘waar’ gezien? In hoeverre reflecteert een bepaald perspectief de realiteit? Dit zijn vragen die de films van elf internationale kunstenaars over het koloniale verleden oproepen.