Muzikale Vrouwen met een Boodschap #1 2026
Patti Smith en Delilah Bon
Muzikale vrouwen 1 2026 Beeld door Eva ten Cate
In de reeks Muzikale Vrouwen met een Boodschap portretteert LOVER bekende of minder bekende muzikantes. In deze eerste editie van dit jaar portretteert LOVER twee muzikale heldinnen: Patti Smith en Delilah Bon.
Patti Smith (1946) – The Godmother of Punk
De Amerikaanse Patti Smith (1946) is singer-songwriter, dichteres, schilderes, schrijfster en fotografe. Met haar debuutalbum Horses uit 1975, dat in de top 100 van beste albums aller tijden staat, vestigde ze in één klap haar naam binnen de punkbeweging. Haar androgyne uiterlijk, grenzeloze intensiteit en onbeschaamde rebellie zorgden voor een onweerstaanbare magie en aantrekkingskracht. Of zoals Jacqueline Oskamp in 1999 schrijft: “Haar onaangepaste gedrag op het podium - spugen, schelden en onverbloemde seksuele toespelingen - is een van de redenen dat ze het boegbeeld van de punkbeweging zou worden. Zelf voelt ze zich bovenal dichter. Haar optredens beschrijft ze als ‘een drie-akkoorden-rock gecombineerd met de macht van het woord’. […] Haar look bestaat uit een zwart Baudelaire-colbertje, een wit T- shirt met de afbeelding van Keith Richard, een zwarte satijnen das en witte schoenen als hommage aan The Rolling Stones.”
Een paar jaar later al, eind jaren zeventig, vlak na haar grote hits Because The Night en Dancing Barefoot, trok ze zich terug uit de muziek. Wellicht droeg dat voortijdige afscheid bij aan haar iconische status, maar heel eerlijk: Smith heeft in de decennia daarna meermaals bewezen dat ze een force of nature is. En dat ze zich bovendien geen bal aantrekt van ‘wat heurt’. In de bijna twintig jaar na Because The Night is Smith vooral moeder, schrijfster en schilderes. Halverwege de jaren negentig brengt Smith, uit financiële noodzaak, het album Gone Again uit. Minder punk, maar even krachtig en compromisloos. Het album is een hommage aan haar plotseling overleden echtgenoot Fred, haar overleden broer Todd, en aan haar goede vriend fotograaf Robert Maplethorpe en haar toetsenist Richard Sohl die enkele jaren eerder overleden. Hierna gaat ze het podium weer op, en Smith blijkt daarbij niets van haar magie verloren te hebben.
Smith is een uitgesproken klimaatactiviste. In een interview met The Guardian 2021 zei ze hierover: “I think the climate movement is the most important thing on the planet right now. It permeates everything. Civil rights, human rights, women’s rights.” Én de 79-jarige treedt nog steeds op. Op 8 juli a.s. staat ze in TivoliVredenburg, Utrecht. Het is (uiteraard) al uitverkocht, maar je kunt je geluk beproeven via ticketswap.
Meer weten over Patti Smith? Niemand die het beter kan vertellen dan zijzelf, dus lees de twee memoires die ze zelf schreef. In 2010 verscheen Just Kidsover haar vriendschap met fotograaf Robert Maplethorpe. In november 2025 publiceerde ze Bread of Angels, in het Nederlands Engelenbrood.
Delilah Bon (1997) - Brat Punk Riot Grrrl
Delilah Bon is de artiestennaam van de Britse Lauren Tate (1997). Tate creëerde haar alter ego uit frustratie over misogynie en seksisme, binnen en buiten de muziekindustrie. Ze brengt feministische brat punk en riot grrrl-rap. In haar muziek geeft ze kracht en erkenning aan mensen die worden gemarginaliseerd, die het zwijgen wordt opgelegd, die moeten vrezen voor hun leven wanneer ze zich niet schikken naar ‘de norm’ (en zelfs dat is geen garantie). Haar optredens kenmerken zich door een expliciete safe haven voor iedereen die ‘anders’ is. Haar overdonderende stage presence, lichte heesje, vocale uithalen en aanstekelijke gegiechel maken het geheel af.
Ondanks haar jonge leeftijd heeft Delilah Bon al de nodige sporen verdiend. In 2023 werd ze genomineerd voor een Heavy Music Award voor Best UK Breakthrough Artist, in 2024 had ze een uitverkochte tour in Europa en stond ze op Glastonbury. Haar nummers zijn stuk voor stuk een aanklacht tegen het patriarchaat. Titels als Chop Dicks, War On Women en Dead Men Don’t Rape laten weinig aan de fantasie over. I Don’t Listen To You is een pleidooi voor autonomie: iedereen zich moet kleden zoals zij/hij/die/hen dat wil. Met I Am The Best en Cinderella rekent ze af met de vele haatberichten die ze op sociale media ontvangt. De prachtige ballade Not The President is een aanklacht tegen jeweetwel. En BUSH gaat niet over die andere presidenten, maar is een ode aan ‘something botanical, don’t cut it!’
Ik zag en hoorde Delilah Bon vorig jaar voor het eerst, in de kleine zaal van poppodium Volt in Sittard. Voor 3voor12 schreef ik er destijds deze recensie over. De hele show was één dikke middelvinger naar het patriarchaat: muzikale rebellie in roze en glitters. Het was een avond vol diversiteit, inclusie, medemenselijkheid en strijdbaarheid. Ik sloot mijn recensie af met de woorden die ik hier graag herhaal: Delilah Bon […] brengt bevrijding en kracht, chaos en catharsis, verbinding en verbondenheid. De wereld kan zoveel mooier zijn als iedereen diversiteit als verrijking ziet en inclusie als vanzelfsprekende waarde. Anderhalf uur Delilah Bon kan even effectief zijn als anderhalf jaar therapie.
Meer Muzikale Vrouwen met een Boodschap? Eerder portretteerde LOVER onder meer Ani Difranco, Carol Kaye, Ina Deter, Dolly Parton en Charlotte Wessels.
Steun LOVER!
LOVER draait uitsluitend op vrijwilligers en donaties. Wil je dat Nederlands oudste feministische tijdschrift blijft bestaan? Help ons door een (eenmalige) donatie. Elke euro is welkom en wordt gewaardeerd. Meer informatie vind je hier.