Het lijkt zo vanzelfsprekend, die V of M of – sinds kort – X in je paspoort. Maar waarom wordt sekse nog vastgelegd? Voor de wet is iedereen tegenwoordig immers gelijk. Waarom schaffen we die hele sekseregistratie niet gewoon af?

De media pakten er vorige week groots mee uit: gemeenten treffen maatregelen om de veiligheid van vrouwen en meisjes te vergroten. Eindelijk, dacht u vast. Net als ik. Maar helaas: de gemeenten hebben alleen maar een paar bosjes gesnoeid en enkele straatlantaarns geplaatst op donkere plekken. Wie de feiten kent, weet dat dit slechts symboolpolitiek is om schijnveiligheid te creëren.

Vandaag is het Equal Pay Day. De dag waarop vrouwen in Nederland symbolisch de rest van het jaar gratis werken, omdat we gemiddeld nog steeds 10,5% minder verdienen dan mannen. Tien-komma-vijf procent. Een percentage dat leest als een tikfout, maar dat ondertussen hardnekkiger is dan een slecht excuus. Die kloof groeit niet lineair; ze groeit als een ravijn. Minder pensioen, minder carrièrekansen, minder autonomie. Minder alles, behalve verantwoordelijkheid; daar hebben vrouwen nooit op ingeleverd.Volgens de FNV lopen vrouwen door het eeuwige getreuzel rond de Wet Loontransparantie elk jaar minstens 1,9 miljard euro mis. Eén komma negen miljard. Bijna twee miljard redenen om boos te zijn, mocht iemand nog twijfelen of feminisme 'overdreven' zou zijn. Dit gaat niet over excelbestanden of beleidsnota’s. Dit gaat over levens, keuzes, vrijheid. Over respect. Over wie dat wel krijgt, en wie structureel te weinig.

When queer rights become a weapon Every time I watch content online made by queer people openly supporting Palestine, I find the most infuriating, disgusting comment: Do you know what they would do to you in Gaza? And I am always appalled by how racism gets packaged as a tool to defend LGBTQIA+ rights.

Het is nu bijna twee jaar bezig. De genocide in Gaza. Eindelijk is het nu door de VN bevestigd, na lang wikken en wegen, dat Israël opzettelijk Palestijnen vermoordt. Dat wist het merendeel van de wereldbevolking namelijk nog niet?

“Ik wil óók de nacht terug,” stuurt mijn vader me via WhatsApp. Hij waagt zich immers als het donker is eveneens niet overal op straat – bang om de verkeerde man op de verkeerde plaats te zijn. In hem sluimert het gevoel dat er 's nachts relatief veel onguur volk op de

Vele mannen spreken zich nu uit over geweld tegen vrouwen en femicide. Dat is sympathiek. En nodig. En ook behoorlijk laat, want we weten al heel lang hoe omvangrijk en ernstig deze pandemie is. Los van de steunbetuigingen van alle internetridders: waar blijven de concrete acties? Gaan jullie ook iets dóén of blijft het bij thoughts & prayers? En moeten we niet méér opeisen dan de nacht?

Ik schrijf dit met een brok in mijn keel.Want het gaat niet om een ver-van-mijn-bed-nieuwsbericht. Het gaat om meisjes en vrouwen zoals jij en ik. 

De laatste jaren is er ruimschoots aandacht voor het feit dat jongeren steeds minder lezen. 13- tot 19-jarigen lezen gemiddeld slechts 14 minuten per dag. Wie tegenwoordig TikTok opent en op BookTok beland krijgt een ander beeld. In het tijdperk van BookTok zijn jongeren, met name vrouwen, zichtbaarder dan ooit als lezers. Zodra deze jonge vrouwen massaal boeken gaan lezen en het plezier hiervan tonen op sociale media verandert de toon van de media echter vaak. Het gaat niet meer over literaire verrijking, maar over "oppervlakkige verhalen"en "de ondergang van de literatuur." Plots zijn jonge vrouwen die boeken kopen geen lichtpuntje voor de letteren, maar een symptoom van verval. BookTok heeft lezen 'verpest,' zo klinkt het. Maar wie bepaalt eigenlijk wat het lezen waard is? Misschien zit het echte probleem niet in de boeken die jonge vrouwen lezen, maar in het feit dát ze lezen: zichtbaar, luid, en met plezier. En misschien moeten we het daar eerst eens over hebben.

Feminism is not about doing whatever you want: it is about doing feminist things.

Ik weet nog precies hoe het voelde toen ik als jong meisje voor het eerst Toph Bei Fong op mijn scherm zag. Daar stond ze dan: modderig, klein, maar met een uitdrukking die bergen kan verplaatsen - letterlijk en figuurlijk. Voor het eerst zag ik een meisje in een animatie die niet zacht hoefde te zijn om waardevol te zijn. Geen glitter, geen prinsessenjurken, geen verlegen glimlach. Toph was grof, koppig, onbeschoft - en ik hield van haar. Zij was de eerste die mij liet zien dat vrouwelijkheid ook stoer, luid, koppig en wild mag zijn.

Ik heb geen zin om een boos stuk te schrijven. Ik zit namelijk in een zelfgekozen (en, vind ik, geprivilegieerde) positie. Van kinds af aan voelde ik dat ik geen kinderen wilde en dat is nooit veranderd, alle opmerkingen (‘wacht maar totdat je eierstokken gaan rammelen’) ten spijt. Ik wist wel dat mijn eierstokken niet zouden gaan rammelen en dat is ook niet gebeurd, ook niet nu ik de veertig nader. En ik ben best een tijdje boos geweest op al die ooms, leidinggevenden, collega’s en vriendinnen die maar bleven zeggen dat ik later nog wel kinderen zou willen, alsof je op je 18e, 25e en zelfs 30e of 33e nog niet toerekeningsvatbaar bent. Het meest ergerde ik me aan de mensen die verkondigden dat het ‘gewoon natuurlijk’ was voor vrouwen om kinderen te willen. Ja, die mensen zijn er nog steeds, anno 2025. Alsof vrouwen irrationele diertjes zijn en mijn keuze om geen moeder te worden onnatuurlijk is. Lieverds, ik bepaal zelf wel wat natuurlijk is voor mij.