Wicker

Liefde op haar voorwaarden

Beeld van Susan Kraakman
Beeld van Susan Kraakman
Mounas Cisse
Mounas Cisse • 19 nov 2026

De ene noemt het een trend, maar voor de ander is het hun werkelijkheid. Het thema dat vrouwen steeds minder emotionele voldoening vinden in een heteroseksuele relatie wordt steeds vaker besproken in de media. Dit fenomeen heeft zelfs een naam gekregen: mankeeping. Dit onderwerp wordt ook belicht in de nieuwe film Wicker van regisseurs Alex Huston Fischer en Eleanor Wilson. Wicker laat zien hoe een vissersvrouw haar eigen ideale echtgenoot bestelt om haar bekrompen dorpsgenoten de mond te snoeren. Alleen is haar echtgenoot van riet. Maar is dat eigenlijk wel zo’n nadeel?

De film Wicker (2026) is gebaseerd op het kort verhaal The Wicker Husband (2008) van Ursula Wills-Jones. We volgen het leven van een vissersvrouw die worstelt met haar sociale positie in het kleine, conservatieve dorp waar ze woont. Iedereen plaagt haar over het feit dat ze nog steeds geen man heeft gevonden om mee te trouwen, aangezien dat een sociale verwachting is voor de vrouwen in het dorp. Op een gegeven moment heeft ze er genoeg van en gaat ze op bezoek bij de mandenmaker. Zij vraagt of de mandemaker een echtgenoot voor haar kan maken. Na een maand te hebben gewacht, mag ze eindelijk naar het altaar om haar man te ontmoeten. Alleen is het niet zomaar een man, maar een man van riet. Dit huwelijk roept heel wat op in het dorp. Jaloezie onder de dorpsgenoten neemt al gauw het zorgeloze en liefdevolle huwelijk tussen de vissersvrouw en haar rieten echtgenoot. Maar kan hun relatie de jaloezie van buitenaf en van binnenuit weerstaan?

LET OP: Hieronder volgen mogelijke spoilers!

De vrouw achter de man

Zoals je misschien al eerder hebt opgemerkt, is er een gebrek aan namen in de film en daar is een reden voor. Iedereen in het dorp wordt gerefereerd naar de rol die zij daarin spelen. Dus we hebben een bakker, schoenmaker, herbergier, enz. Alleen wat mij vooral opviel, was hoe de vrouwen altijd werden vernoemd naar de rol van hun echtgenotes. De vrouwen hebben geen eigen identiteit en worden altijd vernoemd naar de rol van een man, zoals de bakkersvrouw of de schoenmakersdochter. Dit laat de traditionele rolverdeling binnen het dorp zien. Alle vrouwen bewegen zich binnen de rollen die hun zijn toebedeeld en er is weinig ruimte om deze dynamieken ter discussie te stellen.

Dit verandert wanneer iedereen op de hoogte is van hoe de rietenman de vissersvrouw in de watten legt. De mannen in het dorp tonen hun emoties nauwelijks en laten al helemaal niet blijken hoeveel ze hun vrouwen waarderen. De mannen zijn comfortabel met de manier waarop alles verloopt en staan niet zozeer open voor verandering. Dat komt doordat deze traditionele dynamiek in hun ogen werkt. “Let the man work, feed him and give him the occasional pleasure” is de sleutel tot een succesvol huwelijk in het dorp.

Maar dit weerspiegelt niet de innerlijke verlangens van de vrouwen in het dorp. Ze missen emotionele beschikbaarheid en kwetsbaarheid, en het belangrijkste in de film is het gebrek aan erkenning. Dit is vooral te zien bij de kleermakersvrouw, die uiteindelijk bereid is te betalen voor een nieuwe rietenvrouw om haar plek in te nemen. Ze heeft haar ambities binnen de kleermakerij meermaals met haar echtgenoot gedeeld, maar hij ziet voor haar slechts een toekomst als huisvrouw. Uiteindelijk voelt ze zich zo beperkt en ongezien dat ze bereid is hem te verlaten, ondanks de schaamte en het feit dat ze haar kinderen moet achterlaten.

Dit deed mij denken aan het fenomeen mankeeping, dat de ongelijke sociale en emotionele arbeid van vrouwen in heteroseksuele relaties onderstreept en onderzoekt in hoeverre dat hun verlangen naar daten kan beïnvloeden.

De man die alles teruggeeft

Het moment dat de vissersvrouw voor de deur van de mandmaker stond, had ze niet veel eisen. Ze vroeg alleen om een man om mee te trouwen. Omdat de rietenman niet echt een mens is, ga je als kijker ervan uit dat de mandenmaker ook invloed had op de vorming van zijn karakter. De rietenman is zacht, teder en doet alles met de intentie zijn vrouw gelukkig te maken. Dit is in tegenstelling tot de grof gemonde mannen uit het dorp. Uiteindelijk is het snel duidelijk dat de rietenman de gedragingen rond de nederigheid van de vissersvrouw kopieert. Je kan zeggen dat de rietenman een spiegel is van haar eigen verlangens. Wellicht is dat ook de reden waarom de andere vrouwen in het dorp dit benijden. Je kunt hun relatie zien als een projectie van de female gaze. Dit is de manier waarop een beeld wordt verteld vanuit de binnenwereld en het perspectief van een vrouw, in plaats van dat je van buitenaf naar een vrouw kijkt en haar ervaart.

Alleen blijft dit niet voor altijd een volmaakt huwelijk. De populariteit van de rietenman neemt onder de dorpsvrouwen toe en dat heeft uiteindelijk een negatief effect op hun relatie. Haar onzekerheid groeit alsmaar naast het feit dat er geruchten rondgaan dat de rietenman ook intieme relaties heeft met anderen in het dorp. De uitspraak van de vissersvrouw “It's easier to believe the bad than the good” sluit hier mooi op aan. Hoe onzekerder ze wordt, hoe meer territoriaal ze zich gedraagt. Ze begint hem als haar eigendom te behandelen, waarmee ze het gedrag van de mannen in het dorp overneemt. Maar al snel wordt duidelijk dat deze manier van liefhebben meer kapotmaakt dan opbouwt. Het is een pijnlijk moment waarop ze zelf precies wordt wat ze altijd heeft gehaat.

Wicker laat op een toegankelijke manier zien hoe humor en ironie kunnen worden ingezet om gevoelige thema’s, zoals het gebrek aan emotionele voldoening in relaties, bespreekbaar te maken. Dit is vooral belangrijk, aangezien zulke onderwerpen, specifiek rondom heteroseksuele relaties, behoorlijk wat discussie kunnen oproepen over wie dit emotionele gebrek veroorzaakt. Deze benadering biedt ruimte voor gesprekken over hoe onze verlangens binnen een relatie kunnen verschillen, zonder dat die verschillen ons uit elkaar hoeven te drijven.

Steun LOVER!
LOVER draait sinds de start in 1974 volledig op vrijwilligers en donaties. Wil je dat een van Nederlands oudste feministische tijdschriften blijft bestaan? Help ons door een (eenmalige) donatie. Elke euro is welkom en wordt gewaardeerd. Meer informatie vind je hier.
Volg LOVER op Instagram, LinkedIn en Facebook.