Het ideaal van een dun lichaam lijkt op het eerste gezicht misschien een persoonlijke voorkeur. Maar wie iets dieper graaft, ziet dat het dunne schoonheidsideaal geworteld is in koloniale, raciale en sociale machtsstructuren. In dit vierde deel van mijn reeks Mij krijg je niet klein onderzoek ik hoe het dominante beeld van het ‘goede’ lichaam voortkomt uit een geschiedenis van onderdrukking, uitsluiting en superioriteitsdenken - en waarom dat vandaag de dag relevant is.

De cijfers liegen er niet om: mannen zijn eenzamer dan ooit. Het is een narratief dat populair is in conservatieve en anti-feministische kringen: de eenzame man als slachtoffer van vrouwelijke emancipatie. Maar dit slaat de plank mis. De werkelijke oorzaak ligt dieper en is structureel. Niet feminisme, maar een bredere culturele weigering door mannen om zorg en emotionele arbeid te erkennen als universele, menselijke vaardigheden – in plaats van als iets wat vanzelfsprekend bij vrouwen hoort – voedt deze crisis.

In onze samenleving bepaalt je lichaam je kansen. Een dun lichaam levert tastbaar voordeel op, zoals een hoger salaris. Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau is er sprake van ‘esthetisch kapitaal’ op de arbeidsmarkt: mensen die voldoen aan dominante schoonheidsnormen, zoals dun-zijn, hebben hogere baankansen. Voor vrouwen weegt dit zwaarder dan voor mannen.In het derde deel van mijn reeks “Mij krijg je niet klein” kijken we naar hoe klasse bepaalt wie zich een ‘acceptabel’ lichaam kan veroorloven. In een samenleving waar dun-zijn sociale en economische beloningen oplevert, worden onze lichamen gerangschikt als kapitaal – en onze onzekerheid als verdienmodel geëxploiteerd.

Linda Aubuchon, een communicatie- en PR-professional uit de VS, schat dat ze inmiddels meer dan 200.000 dollar heeft uitgegeven aan de dieetcultuur. "Het is een eindeloze stoet geweest van programma's, pillen en boeken om mijn gewicht onder controle te houden," zegt ze. Linda’s verhaal laat de diepgewortelde invloed van de dieetcultuur zien: het idee dat we onophoudelijk moeten investeren in het veranderen van ons lichaam. En zij is daar niet alleen in. Wereldwijd geven miljoenen mensen elk jaar hun geld uit aan pogingen om lichter, kleiner en ‘beter’ te worden. De wereldwijde dieetindustrie is jaarlijks goed voor 225 miljard euro – en groeit gestaag door, met zo’n 2,6 procent per jaar. Een onvoorstelbaar bedrag, verdiend aan een simpele overtuiging: onze lichamen zijn niet goed genoeg zoals ze zijn.In het tweede deel van mijn reeks “Mij krijg je niet klein” kijken we naar hoe onze lichamen worden omgezet in winstmachines. Want onze onzekerheid is iemand anders’ verdienmodel.

Diagnoses of ‘labels’ komen steeds vaker voor. Is het een hype of hebben mensen steeds meer last van dezelfde symptomen? Is ADHD iets dat tussen je oren zit of een storing in je hersenen? En is het hebben van een label schadelijk of juist geruststellend? In haar nieuwste boek Gelukkig gelabeld zoekt Milou Deelen naar de antwoorden en LOVER mocht haar alvast enkele vragen stellen.

Dieetcultuur is overal. Van de beelden die we dagelijks op social media zien tot de gesprekken die we voeren met vrienden, collega’s, familie en zelfs zorgprofessionals. Het idee dat een dun lichaam de ultieme vorm gezondheid, schoonheid en succes is, zit diepgeworteld in onze samenleving. Maar waar komt deze obsessie vandaan? Hoe is dieetcultuur ontstaan? En wat zijn haar effecten?In deze reeks wil ik dit voor mij persoonlijke onderwerp verder verkennen. In dit eerste deel zoom ik in op oorsprong van de Nederlandse dieetcultuur. Hoe hebben filosofische en religieuze ideeën over het lichaam bijgedragen aan de ontwikkeling van het concept ‘diëten’? En hoe is de moderne dieetcultuur ontstaan, met de opkomst van commerciële dieetboeken en – producten, die de obsessie met gewichtsverlies alleen maar versterken? Dit is geen uitputtende historische analyse, maar een poging om te begrijpen hoe we hier zijn beland. Want als we willen begrijpen waarom we vandaag de dag zo vastzitten in deze cultuur, moeten we terug naar de wortels ervan.

Je zit zenuwachtig op je stoel te draaien en kijkt paniekerig om je heen. Zou iemand het in de gaten hebben? Je oksels klotsen bij de gedachte. Je wilt opstaan, maar je bent bang dat de mensen om je heen het doorhebben. Concentreren op je werk lukt niet meer. Heb ik wel iets bij me? Shit, ik denk het

Wat doet meer pijn: in je ballen getrapt worden of bevallen? Een belachelijke vraag natuurlijk, weet ook Lisa Loeb. Deze cabaretière, columniste en presentatrice is elke vrijdag als Druktemaker te horen op Radio 1. In haar column van 17 januari 2025 maakt ze zich druk over het onderschatten van

Women and ADHD. A long history of misunderstandings   “No, you cannot have ADHD; you have a college degree!” I wish I could say that I have heard this sentence only once, but I would be lying. It took me a long time to understand this sentence is actually rooted in misogyny as much

Vandaag is de laatste dag van de 16 Days of Activism against Gender-Based Violence. Met deze jaarlijkse campagne schenken de Verenigde Naties aandacht aan de pandemie van seksueel geweld tegen meisjes en vrouwen. Ook in Nederland zijn de percentages schrikbarend.

In 2010, the World Association for Sexual Health (WAS) set September 4th as 'World Sexual Health Day' (WSHD) to promote social awareness of sexual health worldwide. However, what do we truly mean by sexual well-being?

‘Ontspannen en dan is het in twee minuten gepiept’. Twee minuten worden er tien. Tien worden er vijftien. Vijftien worden er twintig. Twintig worden er veertig. Veertig minuten met mijn benen wijd terwijl drie paar handen en ogen daar beneden bezig zijn.