AI heeft een steeds grotere impact op hoe we de werkelijkheid zien. Het lijkt ons minder empathisch te maken, en ongelijkheid en polarisatie in de hand te werken. Hoe kunnen we hier tegenwicht aan bieden? Josje Weusten betoogt dat fictie ons inlevings- en reflectievermogen kan versterken.

Een van mijn guilty pleasures is het programma Say yes to the dress. En dan het liefst de Amerikaanse versie waarbij alle ouders 1 miljoen opzij hebben gelegd voor de perfecte jurk en alle zure tantes of vriendinnen meegaan naar de winkel.

Vrouwen die spreken over seksueel geweld worden zelden alleen beoordeeld op wat ze zeggen. Hun geloofwaardigheid hangt vaak samen met hun emoties en hun seksualiteit. Het ongeloof van vrouwen loopt als rode draad door de eeuwen heen, van de Griekse mythe van Cassandra tot hedendaagse verkrachtingszaken. Steeds opnieuw verschuift de aandacht van de dader naar de vrouw die hem aan het licht brengt. Want binnen een cultuur die vrouwen opsplitst in Madonna’s en ‘hoeren’, hangen er altijd voorwaarden aan de geloofwaardigheid van een vrouw. 

Actrice Lily Collins en regisseur Charlie McDowell kondigden begin dit jaar via Instagram aan  dat ze een kind hadden gekregen via een draagmoeder. Sommigen feliciteerden het stel, anderen spraken zich kritisch uit richting ‘’rijkelui’’ die een ‘’vrouwenlichaam huren.’’ De discussie werd al snel weggezet als ongepast of zelfs misogyn. Want hoe durf je vragen te stellen bij iemands kinderwens? 

Daar zit ik dan, achter mijn laptop in een cafeetje, diep in gedachten om in woorden te formuleren hoe het is om dertig te worden. Want dertig is niet zomaar een leeftijd; het is een ‘mijlpaal’. Iets dat je groots moet vieren, waar veel verwachtingen aan vastzitten en een getal dat voornamelijk

De kledingindustrie verkoopt bevrijding. Non-binary brands, genderloze capsulecollecties, ontwerpers die openlijk breken met de regels over welk lichaam in welke kleding hoort: het aanbod groeit en dat is welkom. Maar wie goed kijkt, ziet dat de onderliggende architectuur niet verandert. De scheidslijn tussen wat ooit als mannenkleding werd bestempeld en wat als vrouwenkleding, staat er nog, onveranderd, al driehonderdvijftig jaar. Virginia Woolf stelde in 1928 de vraag wat er zou gebeuren als die grens er gewoon niet was. Tilda Swinton belichaamde het antwoord. De kledingindustrie maakte er een verdienmodel van.

Vandaag, op Earth Day klinkt opnieuw de oproep om bewuster te consumeren of een boom te planten. Dat advies is niet verkeerd, maar wel onvolledig. Wie de verantwoordelijkheid voor de aarde bij individuele keuzes legt, mist hoe diep onze economie verweven is met ongelijkheid. 

Het recente schandaal rond Elon Musks chatbot Grok heeft wereldwijd de aandacht getrokken. Binnen enkele dagen produceerde het systeem miljoenen beelden, waarvan een aanzienlijk deel vrouwen en meisjes seksualiseerde op een expliciet gewelddadige manier.

Het is vandaag Internationale Vrouwendag. Op en rond deze dag vinden tal van activiteiten plaats om aandacht te vragen voor de positie van vrouwen. Die aandacht is en blijft hard nodig, ook in ons eigen kikkerlandje. Weten wat er vandaag en komende dagen zoal te doen is? Lees vooral verder.

What is the link between feminism and animalism? Recent feminist movements draw on animal advocacy and non-Western knowledge systems that critique the exploitation of both humans and animals. This new wave of feminism argues that caring for other species is also a way of caring for ourselves.

In mijn vorige artikel beschreeft ik hoe AI-companions geen toekomstvisie meer zijn, maar een dagelijkse realiteit, vooral de AI-girlfriend: een vrouwelijke, gehoorzame digitale partner die bestaande genderstereotypen reproduceert. Maar hoe zit het met de AI-boyfriend? 

Triomfantelijk meldde de Daily Mail op instagram dat Japan een vrouwelijke premier krijgt. Sanae Takaichi, ook wel bekend als Japans Iron Lady, wordt er gepresenteerd als een symbool van feministische vooruitgang: een motorrijdende, heavy-metal luisterende vrouw aan de top.